Árið 2008 er nú senn liðið og því tilvalið að setjast niður og líta yfir farinn veg. Margt átti sér stað, bæði góðir og slæmir hlutir og hér verður reynt að útlista þeim helstu og eftirminnilegustu viðburðum ársins. Hér eftirfarandi er annállinn fyrir árið 2008: />

Rúmum áratug eftir augnaðgerðirnar var ég nú tilbúin að skoða lokahnykkinn,að fá grædda linsu fasta í augun og þar af leiðandi losna við allt sem fylgir því að vera með þær lausar. Ég fór því af stað með það markmið að leggja upp í slíkar aðgerðir á árinu 2008. Þetta áætlaðist nú þannig að ég er ekki enn búin að slá lokahnykkinn og eru ýmsar utanaðkomandi ástæður fyrir því, eitthvað sem ég hef ekki stjórn á. Ég stefni því á það að þrýsta enn meira á næsta ári og vona að í næsta annáli verði ég laus við það sem hefur einkennt mig svo lengi. Fingers crossed />

> En fyrstu vikurnar á árinu 2008 var ég eineygð þar sem ein linsan fékk að fjúka rétt fyrir áramótin síðla nætur eða árla morguns hvernig sem er litið á þetta, alla vega þá týndist hún og þurfti ég því að bíta í súrt eplið og tækla byrjunina með eitt gott auga. Já en það heppnaðist nú og fór leynt með. Ég fékk svo linsu fljótlega í enda janúar þannig ég slapp með skrekkinn. >

Við mamma byrjuðum í jóga og stunduðum það stíft í 3 mánuði, eftir að keyptum við kort í ræktina og stunduðum það ekki svo stíft en samt...Jafnframt fórum við nokkrum sinnum i nudd á árinu og var það afar notalegt og skemmtilegt að eyða tíma með múttu. 

Ég hóf störf að nýju fljótlega eftir áramótin með meðvitaðar viðhorfsbreytingar. Ég ætlaði að hætta að láta hluti sem ég hafði ekki stjórn á pirra mig, einbeita mér frekar að minna en gera það vel. Og það gerði ég. />

> Ég skipulagði í samstarfi við skemmtinefnd skólans viðburði á vorönn sem voru án efa eftirminnilegir og skemmtilegir jafnvel þó að það starf að vera í skemmtinefnd skólans hafi verið eitt af því vanþakklátasta og vorum við sammála því, en þeir sem mættu höfðu góða sögu að segja.>

> Sú ákvörðun að segja gott heita við eitt ár í Öskjuhlíðarskóla var margþætt. Þó ýmsar ástæður hafi verið fyrir ákvörðun brottfarar var það aðallega raunin að ég ásóttist frekari reynslu á víðari grundvelli.>

Ég stóð því fast á þeirri ákvörðun minni um að hætta og lét ekki undan sannfæringakrafti annarra þó alltaf sé gott að heyra að maður sé eftirsóttur. />

Á afmælinu mínu í apríl skipulagði familian "óvissuferð" nokkra í keilu árla morguns eftir dýrindis nudd og enduðum í hádegismat. Í framhaldinu eða nokkrum dögum eftir fórum við öll saman á Gítarleikarana, leikrit sem fær bara ágætis dóma að mínu mati. 

> Á seinustu vikum skólans ákvað ég að útbúa myndbrot um Öskjuhlíðarskóla og starfsmennina til minningar fyrir mig og aðra. Sú hugmynd þróaðist og vatt uppá sig og fyrr en varði hafði metnaðurinn og eldmóðurinn bundið mig í óteljandi stundir fyrir framan tölvuna í nýju klippiforriti Magix movie edit pro og úr varð kvikmynd í styttri kantinum sem ég svo frumsýndi á breiðtjaldi í einni af skipulagðri ferð skemmtinefndarinnar. Ég ákvað að bjóða myndina: “Það er leikur að lifa”, til sölu og áður en ég vissi af hafði ég selt hátt í 30 eintök. Ég mat það mikils að fólk skyldi sýna mér þá virðingu og þakklæti að fjárfesta í eintaki sem endurspeglaði tímann og vinnuna sem ég lagði í verkið. Ég er óendanlega stolt af þessari mynd og tel ógleymanlega minningu um góða tíma. Það er gaman að skilja eitthvað eftir sig.>

> Sigrún systir kláraði Dale Carnegie námskeið með trompi og ég alveg ótrúlega stolt af henni. Að því tilefni bauð ég henni í hátíðarkvöldverð í Perlunni.>

> Vinnan í Eikjuvogi var ávallt jafn skemmtileg og myndi nemandi minn í skólanum koma inn þar um sumarið. Það fannst mér virkilega gefandi fyrir alla aðila. Í Eikjuvogi unnum við markvisst með Fiskinn, hugmyndafræði um að betrumbæta starfsandann og hafa gaman í vinnunni og ég fór í það verkefni að sérútbúa partýspil í anda fisksins þar sem þátttakendur þurftu að leysa ýmsar þrautir, hrósa, vera jákvæð, hafa gaman og læra viðeigandi gildi sem hæfir vinnu og lífi. Það heppnast það vel að í einu af tölublaði SSR birtist mynd af spilinu, lýsing og höfundar, moi.>

> Veturinn var harður og snjómikill. Ég stóð sjálfan mig af því að þó nokkuð oft að vera að keyra ein á Reykjanesbrautinni í rússneskri rúllettu um að rata heil heim, þessa beinu leið, þar sem snjór og hríð yfirgnæfði allt. Ég festi bílinn nokkrum sinnum og komst að raun um að riddaramennska er ekki dauð.>

> Ég kláraði svo skólaárið og bjó mig undir að kveðja.>

Ýmsir atburðir áttu sér stað í vinnunni sem höfðu óviðbúin áhrif og við vorum harðlega minnt á það hversu hverfult lífið getur verið  þegar samstarfskona mín missti náin ástvin skyndilega. Ég er þakklát fyrir að kynnast fólki sem hefur burði til að sigrast á svartleikum lífsins og standa uppi sem sigurvegarar. />

> Í maí skalf jörðinni allsvakalega þegar jarðskjálftinn mikli reið yfir. Ég var stödd í skólanum á eintali við Auði samstarfsfélaga þegar veggir skólans hristust til og frá. Skrýtin og óþægileg tilfinning og í kjölfarið mikil samkennd með þeim sem urðu mest fyrir barðinu.>

> Á lokadegi skólans var ég kölluð á tiltal við stjóra og með smá sannfæringu féllst ég á það að koma aftur næsta haust og vinna að spennandi verkefni með einhverfum dreng. Ákvörðunin varð eilítið einfaldari er mér var lofað tveggja vikna ráðstefnu í Californíu sem frekari innsýn inn í verkefnið. Ég var spennt að prófa eitthvað nýtt og öðlast reynslu og smá sérhæfingu og jafnframt halda út.>

> Sumarið var í nánd. Maður sveif inn í það með bros á vör, laus við>

áhyggjur og streitu, algjörlega slakur. Hills-tímabilið hófst og stendur enn hátt. Við festum svo kaup á vikuferð til Krítar, ég og litla fjölskyldan sem við mundum fara í þann 9. júlí. Þangað til dvaldi ég löngum tímum á pallinum í sól og sumaryl með yndislega sumardrykki í annarri og ólina á hundinum í hinni sem gelti óstjórnlega á hvern þann sem dirfðist að labba framhjá húsinu okkar og trufla sólbaðið. Við vorum algjörar pallaklessur og stolt af því. Þess á milli vann ég nokkrar vaktir í Eikjó. Annars var maður duglegur í ræktinni og sundinu sem og gönguferðum með Rómeó mínum. Fjölskyldan kom svo heim seinnipart daga til félagsskapar við pallaklessurnar.   />

> Svo kom að því. Árla júlímorguns héldum við fjögur saman í ógleymanlega ferð til Krítar. Ég og frændi skemmtum okkur konunglega, meðal annars við að lesa um Báru og Benna á hverju kvöldi, fram og tilbaka. Við komum heim södd og sæl og vel brún og brennd.>

Rétt eins og fyrri daginn var júlí og ágúst uppfullur af fjölskyldusamkomum þar sem meirihlutinn fagnar þar afmælum. />

Hrylling fyllti mig alla er geitungur faldi sig í skónum mínum. Glórulaus smeygði ég mér í þá finnandi stungu og lítandi geitungarhlussu hripaða saman undir ilini. Aldrei fór ég örugg í skó sem geymdir voru í skjólinu framar. 

> Eins og alltaf þá sótti á mig ævintýraþörfin sterkt og að þessu sinni var hún yfirgnæfandi sem varð til þess að ég tók þá ákvörðun að halda til Los Angeles, þar myndi ég styrkja mig í enskunni og upplifa stórkostlega hluti. Ég stefndi á að fara í 4 mánuði en eftir að hafa skoðað málið var tekin sú ákvörðun að halda út í byrjun 2009 og vera heila önn eða 6 mánuði á Redondo Beach í LA. Loksins var ég staðráðin í að uppfylla drauminn, halda út á vit ævintýranna, ein og sjálfstæð, á stað þar sem hlutirnir gerast. Hollywood,Beverly Hills, Las Vegas, Grand Canyon, San Francisco, Óskarsverðlaunahátíðin og svo mætti lengi telja.>

Ég stillti hugann á ferðina og nú var bara að byrja ferlið mikla sem þurfti til að komast þangað. Ákveða gistingu, sækja um vegabréfsáritun og fleira. Ég lét vita í vinnunni og ákvað að vera í forföllum á haustönn, það myndi gefa mér fjölbreytni og innsýn inn í margt og jafnframt eyða tímanum fram að ferðinni.

> Ég og Dagrún hittumst reglulega í hádegismat og fleira og hún var mér mikill stuðningur í fyrsta árekstri Micrunnar sem átti sér stað fyrir utan Ruby Tuesday. Mikil sorg enda sjáanlegar skemmdir en Micran fór í dekur og allir jöfnuðu sig.>

> Í einni af mínum sundferðum í sumar hitti ég þar fyrir einn vinnufélaga, Gunnhildi að nafni. Við spjölluðum eilítið og hún sagði mér frá sínum plönum að vera í 6. bekk sem stuðningsfulltrúi næsta skólaár. Á þeirri stundu vorum við algjörlega glórulausar um hvað koma myndi og hvað okkar samband myndi þróast upp í náið samstarf og vináttu í framhaldi vissra atburða í byrjun skólaárs.>

> Stuttu áður en skólinn átti að hefjast fékk ég símtal frá stjóra þar sem ég var beðin að vera í 6. bekk með þeim Gunnhildi og Álfheiði, en hvorugar þekkti ég vel til. Jú jú af hverju ekki, það styttist óðum í ferðina mína og gaman að takast á við verðugt verkefni, þó var planið bara að vera þar þangað til ráðið var inn og eftir það myndi ég fara í forföllin. Önnur varð nú raunin. Eftir hörmulega byrjun á annars vel bjartsýnu skólaári stóð ég frammi fyrir miklu álagi, streitu og kvíða og talsverðri gremju. Hvernig ég lenti í þessari aðstöðu er mér enn óskiljanlegt miðað við mín fyrri plön. Sem betur fer hafði ég Gunnhildi mér við hlið sem reyndist vera stuðningsfulltrúi með meiru. Hún sýndi mikla þrautseigju og óeigingirni og með stuðningi hvor annarra tókst okkur að meika það. Ég tók mér það verk að lita hversdagsleikann og gæða hann smá lífi með orðsendingum og hrósi til Gunnhildar sem átti það svo sannarlega skilið. Það athæfi vatt upp á sig og fyrr en varði voru all nokkrir komnir í að leysa ráðgátuna miklu um það hver leynilegi “aðdáandinn”var. Auðvitað var það ég enda slíkt mér eðlilegt og ég legg mikið upp úr hrósi enda veit hversu mikilvægt það er. Á þeim tíma var allt svo auðvelt því baráttan hélt áfram og virtist engan enda ætla að taka. Þegar ég lít tilbaka í dag trúi ég varla hversu löng, erfið og viðburðarmikil þessi önn hefur verið. Ég hef staðið frammi fyrir miklum kvillum, hindrunum og áskorunum. Hef þurft að verja mína staðfesti og sannfæringu, viðra skoðanir mínar og sýna fastheldni að standa með þeim. Það hefur ekki alltaf verið auðvelt og stundum hef ég staðið ein en mestan part með Gunnhildi mér við hlið eða alla vega í mínu horni.. Þegar öllu er á botninn hvolft og ég lít tilbaka get ég þó sagt með sannfæringu og stolti að ég sjálf gerði allt sem í mínu valdi stóð. Æðruleysisbænin á hér sterklega við:>

Guð gefi mér æðruleysi />

 til að sætta mig við það sem ég get ekki breytt, />

kjark til að breyta því sem ég get breytt />

og vit til að greina þar á milli.   />

> En það sem drepur mann ekki hlýtur að styrkja mann. Atvik eða fólk getur beygt mann en aldrei brotið og það sem er beygt er alltaf hægt að rétta við aftur.  Ég er þakklát fyrir þau tengsl sem ég hef myndað við marga í vinnunni og það hefur gefið mér mikið.>

> Sigrún systir fór í kjálkaaðgerð og var samklemmd í 6 vikur. Hún er algjör hetja og stóð sig vel í harðindunum.>

Ég hitti Halldóru reglulega þar sem við máluðum bæinn í hvers kyns litum með fullt af skemmtilega fólki. />

> Leynivinaleikur í vinnunni var öfgafullur en skemmtilegur og sérútbúin jóladress af Gunnhildur´s design munu svo sannarlega eiga fastan sess um hver jól.>

> Við mæðgurnar fórum allar fjórar saman til Minneapolis í verslunar-skemmtiferð. Þar komu talstöðvarnar sér vel sem mamma keypti í flugvélinni og hlógum við þar hæst af okkur sjálfum er heyra mátti um ganga Mall of America: Starfsmaður á plani, starfsmaður á plani,  í hvaða búð eru þið núna?>

> Kreppan mikla sem hófst í október eða um það leyti, stendur enn, eitthvað sem sennilega varir og verður talað um lengi. Jafnvel þó sparifé mitt hafi rýrnað um nokkur hundruð þúsund þá er eftirsjáin meiri hvað varðar ferðina mína. Í ljósi alls þá neyddist ég til að setja hana á bið. Ég er ekki að fara til LA í janúar og því fylgir óendanlega mikil vonbrigði. Ég er staðráðin í að fara á þessar slóðir í komandi framtíð, því fyrr því betra.>

Linda stóra systir mín á von á barni í febrúar og verður það eitt af því sem vegur á móti vonbrigðunum. Ég hlakka til að kynnast frænda mínum. Einnig hefur bæst við annar fjölskyldumeðlimur þar en það er húnJúlía og gott að Rómeó hefur nú fengið vin að leika við, jafnvel þó honum finnist hún nú frekar mikill kjáni enn sem komið er. Jafnframt er lítill strákur sem er ekki svo lítill lengur sem á frekar auðvelt með að gleðja hjartað. Og svo auðvitað allir aðrir í kringum mann sem gefa manni svo mikið. />

> Ég vil þakka öllu mínu fólki fyrir árið 2008. Það var viðburðarríkt, oftast skemmtilegt með eilitlum erfiðum köflum, átakamikið og fjölbreytt en umfram allt eftirminnilegt.>

Jafnframt þakka ég þeim sem höfðu tök á því að setjast niður og lesa bloggið mitt og sína mér og mínu daglega lífi áhuga. Staðreyndin er sú: Að lífið er ekki það sem við gerum, heldur fólkið sem við hittum á leiðinni. />

Gleðilegt nýtt ár />

ég setti saman myndband af myndum ársins 2008. Ég er alltaf á fullu að taka myndir rétt eins og fyrri daginn. 

Hér er linkurinn á myndbandið en það er á youtube-síðunni minni: 

www.youtube.com/watch?v=fqXpgernXCg

Eva Dögg Jafetsdóttir

Já nú svona rétt í lok árs er tími til endurspeglunar og sjálfsskoðunar.  Að endurmeta samböndin og sigta út neikvæða orku, fara yfir stöðuna og betrumbæta það sem við á.  Til þess notar maður reynsluna hvort sem hún er jákvæð eður ei, til að meta og betra. Svona í síðasta bloggi ársins, (því næsta blogg verður annállinn sjálfur fyrir 200, þá skelli ég fram nokkrum vangaveltum. Mest fyrir sjálfa mig, eflaust fyrir aðra.:

held samt að fleiri lesi eða veit það reyndar, bara fólk sem þorir ekki og/eða kann ekki að commenta og/eða láta skoðun sína í ljós.  Ég er hálf eftir mig eftir helgina., helst þó í skapinu, eitthvað súr á því. Æi sumt er bara svo lýjandi. Ég get alla vega sagt það að ég gæfi margt til að vera að fara til LA eftir nokkrar vikur. Frekar svekkt og þrái að gera eitthvað. Kannski er það ekkert of seint. Ef til vill á ég mér nokkur tromp í erminni. Hvenær ég spila þau, það er annað mál. Kannski bara svona tilvistarkreppa í annríkinu og eftir gott jólafrí mæti ég eiturhress (hvert sem ég fer þá)

Það hefur ýmislegt gengið á í lífinu nú undanfarið og sérstaklega þá atvinnulega séð. Jú jú stundum lendir maður bara í aðstæðum sem maður verður að vinna sig fram úr. Ég get alla vega sæst á það að ég hef gert allt og reynt allt sem ég mögulega get, hef aldrei dregið mig tilbaka eða flosnað undan minni sannfæringu og umfram allt staðið styrkum fótum með málefninu sem ég hef svona mikla trú á og þorað að segja mína skoðun jafnvel þó aðrir hafi aðra og ég standi nokkuð ein á móti öðrum. Já stundum þá berst röddin manns ekki eins langt og maður vildi í fyrstu en alltaf berst hún þó einhverja vegalengd, hvort sem hún taki smá krók á leiðinni eða lendi á krossgötum. 

Ég hef alla vega nú breytt viðmóti og viðhorfi og tek á þessu með stóískri ró. 

Eins og maðurinn sagði: Ég hef öðlast æðruleysi til að sætta mig við það sem ég get ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt og vit til að greina þar á milli.

Maður lærir líka heilmikið á leiðinni, bæði hvað varðar manns eigin styrkleika og annarra svo ekki sé talað um veikleikamerki og gagnkvæma virðingu eða skort á henni. Ég veit bara hvar ég byrja og enda og mínar skoðanir, viðhorf og aðferðir endurspegla mig sem manneskju. Það á líka við um aðra. 

Annað sem ég velti fyrir mér uppá síðkastið og það er hrósið mikla og góða. Já mikilvægi hróss og viðurkenningu er eitthvað sem allir ættu að hafa skilning á. Ég held svo sem að fólk viti það innst inni en það sem það eflaust skortir er hæfileikinn að veita einhverjum það kreditt sem sá á skilið. Hvort sem það virðist túlkast sem svo að það dragi úr öðrum ef hann hrósar hinum er ekki gott að segja en mér finnst mikilvægt að meta fólk af verðleikum og hrósa þeim fyrir vel unnið verk. Það segir meira um viðkomandi, þann sem eignar sér heiður annarra hvort sem það er meðvitað eða ómeðvitað. 

Já það skiptir svo miklu að hrósa þeim sem á það skilið því annars missir hrósið svo sannarlega mark sitt. Sá sem hrósar verður stærri manneskja fyrir vikið og viðtakandi hróssins metur það mikils. Einstaklingsbundið hrós sem hefur merkingu.

Ég held að lærdómurinn hér er að muna að hrósa óspart þeim sem á það skilið hverju sinni. Maður fær það svo margfalt tilbaka. 

Í Eikjó höfum við unnið með hrósið, hróskassar og spil og fleira og hefur það svo sannarlega hjálpað til við að bæta andann og þjappa hópinn. 

Í Öskjó gerði ég aðra útgáfu af "hróskass" er ég sendi og hengdi upp víða orðsendingar til Gunnhildar í formi hróss í von um það að gæða hversdagsleikann lífi og hrósa þeim sem á það skilið. Það vakti það mikla lukku að allt í einu voru margir komnir inn í málið til að reyna að finna út þennan "leynilega aðdáanda"  Já það virðist þó enn vera einhver nafnleynd á því, eða ég held það barasta, en það er nú algjör óþarfi. Alltaf gaman að fá hrós og óvæntar uppákomur svo ekki sé talað um súpergirl mynd af manni . Ég myndi gera þetta aftur og hver veit nema....þó nokkuð ljóst hver það er næst, hehe nú jæja....

En to sum up, að standa fast á sínu, að taka upp hanskann fyrir aðra, styðja hvort annað, sýna virðingu, æðruleysi og umfram allt hrósa og meta hvort annað.

 ÞAÐ ER MÁLIÐ

Þangað til næst, ( svo má alveg commenta eigin skoðun eða feedback, bara svo maður sjái hvort einhver les þessa þvælu mína)

Já viðhorf mitt og viðmót hefur breyst og ég sætti mig við það sem ég get ekki breytt, og breyti því sem ég get breytt. Ég hef nú vitið til að greina á milli. Vinnan mín er bara einmitt það, VINNAN mín. Ætla ég að njóta þess eður ei. 

...og það sem er beygt er alltaf hægt að rétta við aftur.
En öll reynsla, góð eða slæm er bara til að styrkja mann og kenna. Já lífið er röð lexía sem maður verður að upplifa til að skilja. Það er gott að gera sér grein fyrir að maður neyðist stundum til að brjóta odd af oflæti sínu eða metnaði og fara niður á plan annarra. Það er auðveldara fyrir þann metnaðargjarna að draga úr en hinum að gera sér upp. Svo gæti líka runnið upp fyrir manni að oft þarf maður bara að ganga í burtu, bíta í sitt súra epli en samt getur borið höfuðið hátt vitandi það að maður er staðfastur og samkvæmur sjálfum sér. Þannig er maður bara, stoltur og fullur af réttlætiskennd og dregur ekkert tilbaka. Jafnvel þó maður standi aleinn uppi þá veit maður bara að maður getur farið að sofa á kvöldin frí.  Það sem er rangt er rangt. En aldrei að vita hvað allt þetta hefur í för með sér. Það sem drepur mann ekki, kann að draga úr manni allan mátt svo liggur maður á barminum en einhvern tíman hlýtur maður að standa upp og styrkjast.

Já já nú er ég bara að velta upp svona vangaveltum en það er bara gaman að því svona í hádeginu í vinnunni. Ú ú já stundum fær maður bara svona vitrun, af eigin raun eða annarra eða bara eitthvað í glæstum vonum.

Konfektmoli fyrir sálina. A moment on the lip, forever as a tip...

Þá er maður komin aftur til raunveruleikans. Viðtekur hversdagsleikinn og allt sem honum fylgir. Ferðin til ameríku var allt sem maður þorði að vona. Mikið hlegið, mikið labb og umfram allt mikið verslað. Já margar sögur hægt að segja en ekki alveg að nenna að skrifa það núna. Frekar þreytt eftir langt ferðalag í nótt og það mun taka nokkurn tíma að komast aftur tilbaka á líkama og sál. 

ansi margt á dagana drifið. Samfélagið langt niðri en maður reynir bara að halda í gleðina. Allt hlýtur þetta að hafa tilgang. En það sem meira skiptir máli er sú ákvörðun mín, eða réttara sagt afturkölluð ákvörðun mín um að fara til LA í janúar. Já ég hef ákveðið í ljósi liðinna atburða að setja ferðina á hold og snúsa hana í dágóðan tíma. Alla vega fram á vor og sé svo til. Það var erfið ákvörðun að taka en hins vega hvílir margt á vogaskálinni sem bætir upp þann missir, vinnan er ánægjuleg jafnvel þó hún sé það ekki að mörgu móti. Það er ljóst að leiðin í áttina að hinum fullkomna fagmanni getur verið ansi brött og óslétt, ýmsar hraðahindranir og mótvindur á leiðinni en það er um að gera að búa sig eftir veðri og horfast í augun við allt, gott og slæmt. Já já það sem drepur mann ekki hlýtur að gera mann sterkan.  

jæja svo ég hendi inn nokkrum línum um viðburði helgarinnar. 

Það hefur nú aldeilis mikið á dagana drifið. oh boy oh boy. Byrjuð að vinna og það eru ekkert smá miklar uppákomur alltaf í essari blessuðu vinnu. jæja. svo ekki fari fleiri orðum um það.

Mikið hlakkar mig til að breyta um blogg nenni því bara ekki alveg strax. Spara það þangað til síðar. 

Mikið hlakkar mig til að breyta um blogg nenni því bara ekki alveg strax. Spara það þangað til síðar. 

Hvernig væri að henda inn nokkrum línum. Frekar léleg í þessu bloggstandi undanfarið , komin ágúst barasta og bráðum kemur veturinn. eða svona næstum.